{"id":2280,"date":"2021-01-18T19:46:52","date_gmt":"2021-01-18T19:46:52","guid":{"rendered":"https:\/\/turismodesamos.com\/?page_id=2280"},"modified":"2021-12-01T18:01:58","modified_gmt":"2021-12-01T18:01:58","slug":"percorrido","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/turismodesamos.com\/en\/percorrido\/","title":{"rendered":"Percorrido"},"content":{"rendered":"\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
<\/div>\n\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/section>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
<\/div>\n\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

Percorrido<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

O edificio atrae a atenci\u00f3n do visitante non s\u00f3 polas s\u00faas amplas proporci\u00f3ns, sen\u00f3n, sobre todo, polos seus edificios s\u00f3lidos e austeros, constru\u00eddos con lousa, \u00e1 imaxe das construcci\u00f3ns locais. A rusticidade e sinxeleza dos muros exteriores contrasta coa nobreza e elegancia dos seus claustros de pedra de granito.<\/p>

\u00a0<\/p>

O complexo monacal est\u00e1 formado por dous claustros de tama\u00f1o desigual, unidos entre si e flanqueados por torres aplanadas. Xunto ao gran claustro do lado noroeste, at\u00f3pase a s\u00faa igrexa e a singular sancrist\u00eda. Na s\u00faa construci\u00f3n e decoraci\u00f3n interve\u00f1en tres estilos arquitect\u00f3nicos: g\u00f3tico, renacentista e barroco. S\u00f3 se conserva unha porta e outros elementos illados da \u00e9poca rom\u00e1nica e prerrom\u00e1nicos como reliquias dun pasado centenario.<\/p>

\u00a0<\/p>

Samos \u00e9 o mosteiro habitado m\u00e1is antigo de Espa\u00f1a, un lugar santo e venerable.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
<\/div>\n\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
<\/div>\n\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/section>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

Que podes ver<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/section>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n
\n
    \n
  • \n \n \n Fachada<\/span> \n <\/li>\n
  • \n \n \n Igrexia <\/span> \n <\/li>\n
  • \n \n \n Sancrist\u00eda<\/span> \n <\/li>\n
  • \n \n \n Claustro Grande<\/span> \n <\/li>\n
  • \n \n \n Claustro das Nereidas<\/span> \n <\/li>\n
  • \n \n \n Fonte das Nereidas<\/span> \n <\/li>\n
  • \n \n \n Rom\u00e1nico<\/span> \n <\/li>\n
  • \n \n \n Biblioteca<\/span> \n <\/li>\n \n <\/ul>\n <\/div>\n \n
    \n\t\t \n
    \n\t\t\t\t

    O que m\u00e1is impresiona ao visitante ao contemplar a fachada principal \u00e9 a portada barroca da s\u00faa igrexa, que se presenta como un gran rect\u00e1ngulo dividido en dous corpos e tres r\u00faas.<\/p>

    E a horizontalidade do seu remate sorprenderache, debido \u00e1 falta dun front\u00f3n ou dun faiado central e do terceiro corpo das s\u00faas torres. Isto d\u00e1 un selo peculiar a esta portada que, a\u00ednda que reduce a s\u00faa esvelteza, non consegue restar a s\u00faa maxestade e beleza. Vai precedido dunha escaleira do s\u00e9culo XVIII, inspirada na do Obradoiro de Santiago de Compostela.<\/p>

    Catro columnas d\u00f3ricas sobre robustos pedestais ennobrecen e gardan a porta e o nicho superior que alberga unha imaxe de San Bieito, obra do escultor Ferreiro. As r\u00faas laterais avanzan, respecto \u00e1 central, para destacar as\u00ed o primeiro corpo das s\u00faas torres. No seu interpilastrado reducido hai unha xanela rectangular cun tambanillo curvo e, superposta sobre ela, un portel cun bordo de filigrana.<\/p>

    A r\u00faa principal, no seu segundo corpo, exhibe un gran \u00f3culo central flanqueado por dous pares de columnas; e, nunha posici\u00f3n sim\u00e9trica, dous nichos coas imaxes de San Xuli\u00e1n e Santa Basilisa, patr\u00f3ns do mosteiro. As d\u00faas r\u00faas laterais deste andar retroceden para destacar visiblemente o segundo corpo das s\u00faas torres. Na cornixa que divide a fachada, as\u00e9ntase unha balaustrada. O campanario \u00e9 de estrutura cadrada, con arco de medio punto nas s\u00faas tres frontes. A fachada est\u00e1 pechada por un entablamento moldurado e rico.<\/p> <\/div>\n\t\t \n

    \n\t\t\t\t

    O templo monacal, un edificio do s\u00e9culo XVIII, obra do monxe samon\u00e9s P. Juan V\u00e1zquez, OSB, ten un estilo barroco, a\u00ednda que se caracteriza pola s\u00faa sobriedade cl\u00e1sica.<\/p>

    Chama a atenci\u00f3n pola s\u00faa luminosidade e grandeza, austeridade das li\u00f1as e dimensi\u00f3ns proporcionadas.
    A nave principal e o cruceiro, no centro do cal se ergue a c\u00fapula, forman externamente unha cruz latina erixida no vasto rect\u00e1ngulo de oito ladeiras do exterior, cun remate masivo en forma de lanterna na parte superior.<\/p>

    Era un costume lit\u00farxico e arquitect\u00f3nico espa\u00f1ol que nas catedrais e igrexas mosteiros o coro estaba na nave central. As\u00ed foi en Samos. Pero en 1970 os postos foron trasladados ao presbiterio, avanzando polo altar maior ata o cruceiro. A Igrexa ga\u00f1ou visibilidade e amplitude. Non hai ningunha outra semellante na provincia de Lugo.<\/p>

    Consta de tres naves. O central \u00e9 m\u00e1is alto e ancho que os dous lados. A elevaci\u00f3n do templo est\u00e1 ordenada, na s\u00faa nave principal, por medio de pilastras d\u00f3ricas con fest\u00f3ns verticais, que incl\u00faen arcos de medio punto sobre impostas no seu revestimento inferior. Na parte superior, hai tribunas con arco de medio punto e varanda de ferro forxado.<\/p>

    No cruceiro, sobre un tambor descansa unha c\u00fapula galonada con artesonados teitos e un anel moi adornado.<\/p>

    Cabe destacar os retablos e as s\u00faas esculturas, entre as que destacan as obras de Francisco de Moure (1577-1636) e Jos\u00e9 Ferreiro (1738-1830). Menci\u00f3n expresa merecen tres esculturas da primeira: a Inmaculada, San Xo\u00e1n Bautista e a Virxe Dolorosa. O segundo \u00e9 o retablo maior, unha excelente obra neocl\u00e1sica, coa escultura de San Juli\u00e1n no arco central. O descanso da gloria ao estilo Bernini \u00e9 o ceo cara ao que o santo dirixe a s\u00faa mirada ext\u00e1tica.<\/p>

    Cabe mencionar o soberbio \u00f3rgano, con case 4000 tubos, un dos m\u00e1is grandes de Galicia.<\/p> <\/div>\n\t\t \n

    \n\t\t\t\t

    A sancrist\u00eda, constru\u00edda durante o \u00faltimo cuarto do s\u00e9culo XVIII, ten no seu interior unha planta octogonal. Est\u00e1 cuberto por unha c\u00fapula semiesf\u00e9rica cunha c\u00fapula aireada e adopta a forma dunha c\u00fapula octogonal no exterior.<\/p>

    A b\u00f3veda de gal\u00f3ns con artesonados descansa sobre un tambor. Soportan a c\u00fapula, mediante un entaboamento, arcos redondos xirados sobre fortes piares. Os colgantes est\u00e1n decorados con tri\u00e1ngulos de madeira curvados con figuras en alto relevo, que representan a Xesucristo e as virtudes teol\u00f3xicas (fe, esperanza e caridade) e cardinais (xustiza, prudencia, forza e temperanza).<\/p>

    O seu centro \u00e9 unha fermosa mesa policromada do s\u00e9culo XVIII, cun dese\u00f1o octogonal acorde co plano da sancrist\u00eda e decididamente barroco.<\/p>

    Preside un retablo que garda algunhas reliquias do mosteiro, entre elas un antigo Lignum Crucis, unha espi\u00f1a da coroa do Se\u00f1or, o f\u00e9mur de San Bieito, etc.<\/p> <\/div>\n\t\t \n

    \n\t\t\t\t

    Os edificios que hoxe contemplamos non son os m\u00e1is antigos. Unha vez cruzado o limiar do portal principal, atop\u00e1monos no claustro do pai Feijoo, que se comezou a finais do s\u00e9culo XVII. Debido \u00e1 situaci\u00f3n da antiga igrexa rom\u00e1nica, non se completou ata mediados do s\u00e9culo XVIII. A sobriedade cl\u00e1sica da s\u00faa ornamentaci\u00f3n arquitect\u00f3nica, t\u00edpica do per\u00edodo purista, pr\u00e9stase a unha filiaci\u00f3n art\u00edstica ambigua, que oscila entre o Renacemento e o Barroco.<\/p>

    \u00c9 un dos claustros m\u00e1is grandes de Espa\u00f1a, cuns 54 metros e medio de costado. Consta de tres plantas. As fortes pilastras d\u00f3ricas sobre pedestais, co seu entaboamento dividido, dividen as d\u00faas primeiras en secci\u00f3ns. As pilastras que limitan as secci\u00f3ns da terceira est\u00e1n unidas pola cornixa do tellado.<\/p>

    A planta baixa est\u00e1 iluminada por arcos de medio punto sobre impostas, cun groso parapeto entre os seus piares. Unha imposta separa o primeiro andar do segundo, feito de lenzo liso no que se abren simples vent\u00e1s de marco. Unha cornixa voadora serve de base \u00e1 terceira que ilumina os seus interplastos con arcos carpianos sostidos por columnas x\u00f3nicas.<\/p>

    A b\u00f3veda da planta baixa ten un bordo e s\u00f3 presenta pedra de canteira ao apoiarse na parede. Posteriormente incrust\u00e1ronse nos seus muros varios recordos arqueol\u00f3xicos, l\u00e1pidas e escudos de pedra.<\/p>

    A efixie do ilustre pol\u00edgrafo beneditino sobre o resistente pedestal c\u00fabico, de p\u00e9 e apoiado nunha butaca mentres sost\u00e9n un facho na man esquerda, harmoniza \u00e1 perfecci\u00f3n coa sobriedade arquitect\u00f3nica do complexo. Esta obra do escultor galego Francisco Asorey foi inaugurada en 1947 e foi testemu\u00f1a silenciosa do incendio de 1951.<\/p> <\/div>\n\t\t \n

    \n\t\t\t\t

    O contraste co claustro de Feijoo \u00e9 moi notable. Dunha b\u00f3veda de bordo tizado, sen ningunha ornamentaci\u00f3n, p\u00e1sase a outra de pedra moi traballada, con nervios e abundantes chaves.<\/p>

    \u00c9 cadrado como o primeiro, pero m\u00e1is pequeno, xa que as s\u00faas ba\u00edas te\u00f1en uns 34 metros de lonxitude. A clave co busto de San Bieito, no tramo da b\u00f3veda situado antes da porta do refectorio, am\u00f3sanos a data do seu comezo: 1562. Termo: REMATOU O ANO 1582. aparece inmediatamente o nome do arquitecto ou mestre de obras: PEDRO RODRIGUES NATURAL DE MONFORTE. Estes datos ref\u00edrense s\u00f3 \u00e1 planta baixa.<\/p>

    As modalidades est\u00e9ticas que observamos na b\u00f3veda deste claustro coinciden perfectamente coa dataci\u00f3n documental. A b\u00f3veda de nervios consta de cinco chaves. Reciben as s\u00faas nervaduras en vigas axustadas unha variedade de m\u00e9nsulas como capiteis.<\/p>

    A ornamentaci\u00f3n das s\u00faas chaves \u00e9 moi variada. Os cinco historiados, do tramo de b\u00f3veda que corresponde \u00e1 entrada do refectorio, representan: o central, o escudo do mosteiro; e os catro restantes, San Bieito, a s\u00faa irm\u00e1 Santa Escol\u00e1stica e os patr\u00f3ns da abad\u00eda, os santos Juli\u00e1n e Basilisa. Como curioso feito picaresco medieval, hai unha clave cuxa inscrici\u00f3n, en forma xerogl\u00edfica, di: QUE MIRAS BOBO.<\/p>

    No patio, para resistir o empuxe das b\u00f3vedas, f\u00edxanse grosos contrafortes \u00e1 parede. Unha imposta escalonada, pechando a planta, \u00fanese aos contrafortes e ao mesmo tempo enmarca os arcos que dan luz e alegr\u00eda a este claustro. A distribuci\u00f3n desigual dos contrafortes, debido \u00e1 lonxitude variable das secci\u00f3ns de b\u00f3veda de compensaci\u00f3n, orixina o diverso ancho dos arcos. A s\u00faa curvatura de moldura arquivolta var\u00eda desde o foci\u00f1o equil\u00e1tero ata o semic\u00edrculo e descansa sobre un amplo parapeto a trav\u00e9s da s\u00faa extensi\u00f3n rectil\u00ednea.<\/p> <\/div>\n\t\t \n

    \n\t\t\t\t

    Entramos nun xard\u00edn, s\u00edmbolo do Para\u00edso, no centro do cal podemos admirar a fermosa fonte das Nereidas, dese\u00f1ada polo P. Juan V\u00e1zquez, monxe desta casa, de principios do s\u00e9culo XVIII.<\/p>

    As catro nereidas que balancean lixeiramente e con graza na parte inferior danlle unha nota barroca moi peculiar. Moitos visitantes est\u00e1n sorprendidos por este tema e incluso o ven inadecuado para un lugar relixioso. Non podemos esquecer que a mitolox\u00eda pag\u00e1 foi un tema de moda nese s\u00e9culo. Na propia Roma atopamos m\u00faltiples exemplos.<\/p>

    Este claustro de proporci\u00f3ns m\u00e1is acolledoras que o anterior, substitu\u00edu ao rom\u00e1nico.<\/p> <\/div>\n\t\t \n

    \n\t\t\t\t

    A vida do mosteiro xiraba arredor do claustro g\u00f3tico na antig\u00fcidade, cando s\u00f3 ti\u00f1a un s\u00f3 claustro. O anterior era rom\u00e1nico, queimouse en 1534 e propiciou a construci\u00f3n dun novo.<\/p>

    Por este motivo, comun\u00edcanse con el tres importantes unidades comunitarias: a coci\u00f1a, o refectorio e a biblioteca destinados \u00e1 reuni\u00f3n dos monxes para escoitar as conversas do abade e tomar decisi\u00f3ns comunitarias.<\/p>

    Na esquina nordeste deste claustro, podemos ver unha porta rom\u00e1nica, unha reliquia do seu pasado centenario. Esta porta, con outros elementos menores, \u00e9 o \u00fanico que queda dos antigos edificios rom\u00e1nicos. Esta porta sinxela e harmoniosa do s\u00e9culo XII era unha entrada lateral \u00e1 antiga igrexa. Ten dous arcos de medio punto conc\u00e9ntricos sostidos por dous pares de columnas unidas, que est\u00e1n enmarcadas polo t\u00edmpano e a porta. As xambas son curvas para unirse ao dintel.<\/p>

    O t\u00edmpano semicircular est\u00e1 adornado cunha cruz procesional tipo pat\u00e9 de baixo relevo, sobre a que se sobrep\u00f3n unha cruz en bucle, unida a un c\u00edrculo.<\/p> <\/div>\n\t\t \n

    \n\t\t\t\t

    No claustro g\u00f3tico temos que buscar unha porta cunha inscrici\u00f3n latina lapidaria que indica o lugar da biblioteca.<\/p>

    Un mosteiro sen biblioteca \u00e9 como un campamento sen armas. Moitas son as vicisitudes que sufriu ao longo da historia. O m\u00e1is desastroso aconteceu en 1835 coa expulsi\u00f3n dos monxes, decretada polo goberno liberal de Mendiz\u00e1bal. A maior\u00eda dos seus libros foron trasladados a Lugo e pasaron a formar parte da colecci\u00f3n orixinal da Biblioteca P\u00fablica.<\/p>

    Cando os monxes regresaron ao mosteiro en 1880, coidaron moito de reconstru\u00edr unha boa biblioteca e tiveron \u00e9xito. Como \u00e9 un lugar de silencio e estudo, non se visita.<\/p>

    Cons\u00e9rvanse alg\u00fans cantorais do s\u00e9culo XVII, alg\u00fans deles obra do P. Antonio S\u00e1nchez, monxe do mosteiro. Entre as grandes colecci\u00f3ns hai que mencionar a Patrolox\u00eda grega (168 vols) e o lat\u00edn (222 vols) de Migne, Sacrorum Conciliorum nova et amplissima (54 vols), etc., cun amplo surtido de obras contempor\u00e1neas.<\/p>

    O arquivo alberga doce incunables e varios manuscritos de gran importancia para o mosteiro.<\/p>

    Podemos citar, a modo de exemplo, un pergami\u00f1o do rei Fernando III, o Santo, do s\u00e9culo XIII, e un tiro privilexiado de Fernando IV o Emplazado, datado en Cuellar no ano 1303.<\/p> <\/div>\n\t\t <\/div>\n <\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/section>\n\t\t\t\t

    \n\t\t\t\t\t\t
    \n\t\t\t\t\t
    \n\t\t\t
    \n\t\t\t\t\t\t
    \n\t\t\t\t
    \n\t\t\t\t\t\t\t
    \n\t\t\t
    <\/div>\n\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/section>\n\t\t\t\t
    \n\t\t\t\t\t\t
    \n\t\t\t\t\t
    \n\t\t\t
    \n\t\t\t\t\t\t
    \n\t\t\t\t
    \n\t\t\t\t\t
    \n \n
    \n
    \n
    \n

    FACHADA<\/h2> <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n \n
    \n
    \n
    \n

    IGREXIA<\/h2> <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n \n
    \n
    \n
    \n

    SANCRIST\u00cdA<\/h2> <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n \n
    \n
    \n
    \n

    CLAUSTRO P. FEIJOO<\/h2> <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n \n
    \n
    \n
    \n

    CLAUSTRO DAS NEREIDAS<\/h2> <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n \n
    \n
    \n
    \n

    PORTADA ROM\u00c1NICA<\/h2> <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n \n
    \n
    \n
    \n

    BIBLIOTECA<\/h2> <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n